Deze website maakt gebruik van cookies om je een betere online ervaring te bieden. Door deze website te gebruiken of deze melding te sluiten, ga je akkoord met ons cookiebeleid.
NL
  • AU
  • CA
  • CN
  • DE
  • JP
  • KR
  • NL
  • UK
  • US
  • MX

Dineren op een boerderij: letterlijk ‘van boer tot bord’.

Michael Hingston

Travel Alberta

Mar 06, 2018 - leestijd 4 minuten

Verser dan dit wordt het niet voor een chef-kok: een maaltijd bereiden met ingrediënten afkomstig van de velden om je heen.

Er is nooit gebrek aan reuring op Prairie Gardens, een avonturenboerderij vlak bij Bon Accord, op 45 minuten rijden ten noordoosten van Edmonton. Het eerste wat ik zie als ik het terrein oprijd, is een lijst met tientallen activiteiten voor gezinnen: van maïsdoolhoven tot poppenkastvoorstellingen en pompoenbowlen.

Maar Prairie Gardens is bovenal een werkranch. De megaverse oogst van deze boerderij vormt de basis voor het meest intrigerende evenement dat hier plaatsvindt. Elke zomer komen mensen overal uit Alberta hierheen om – letterlijk – tussen de velden te zitten en te genieten van een unieke gastronomische maaltijd met lokale ingrediënten.

Tam Andersens kennis van tuinbouw zorgt ervoor dat de ‘van boer tot bord’-maaltijden niet alleen overheerlijk, maar ook educatief zijn.

Deze ‘van boer tot bord’-maaltijden zijn het geesteskind van Blair Lebsack, die sinds 2013 bij RGE RD de keuken van Alberta opnieuw uitvindt. Maar zelfs al voordat hij een restaurant had, reisde Lebsack door de provincie, bezocht de afzonderlijke boerderijen en toverde vijfgangendiners op tafel met ingrediënten die toevallig die dag waren geoogst. Sinds vijf jaar werkt hij samen met Tam en Terry Andersen van Prairie Gardens. Deels omdat hij de locatie prachtig vindt, en deels omdat Tams kennis over tuinbouw hem inzichten verschaft over nieuwe ingrediënten en smaken.

Samen hebben zij het concept ‘van boer tot bord’ naar een hoger niveau getild: ze vertellen hun gasten niet alleen waar de ingrediënten vandaan komen, maar nemen hen letterlijk mee naar de boerderij waar ze ze met eigen ogen kunnen zien.

Op een prachtige zonnige middag in augustus voeg ik mij bij 75 anderen voor de hors-d’oeuvres. Op de achtergrond klinkt het geluid van zingende vogels en het zachte gemekker van de geiten op de kinderboerderij van Prairie Gardens. Hiervandaan is het maar een minuut rijden naar de velden, waar we allemaal aanschuiven aan één reusachtige tafel, in een hoek tussen de vers gemaaide rijen hooi.

Het menu van de ‘van boer tot bord’-maaltijden verandert voortdurend; sommige ingrediënten worden letterlijk pas een paar uur voordat ze op je bord liggen gekozen. Vanavond is geen uitzondering. Eerder op de dag nam Tam Lebsack mee naar de velden om hem de zwarte radijs te laten zien die hij voor de salade van vanavond zou kunnen gebruiken. Maar Lebsack raakte ineens gefascineerd door een bloeiend onkruidje dat vlakbij stond: melganzenvoet. “Kun je dit eten?”, vroeg hij. Dat bleek te kunnen... en daarom ligt het nu op ons bord, als kleurrijke garnering bij het courgettetaartje en de bizonbiefstuk.

Hier wordt de verbinding hersteld tussen wat we eten en het land dat het heeft voortgebracht. De geserveerde gangen zijn allemaal even lekker en worden begeleid door een goed glas plaatselijke wijn. Ondertussen vertelt Tam boeiende verhalen over de geschiedenis van de boerderij en het eten op ons bord, waarvan de meeste ingrediënten zijn gekweekt en geoogst op een steenworp afstand van onze tafel. De babymaïs in de ‘succotash’ (een maïs- en bonenschotel) bijvoorbeeld, is afkomstig van een veld dat ik bij wijze van spreken kan aanraken. Als Tam aankondigt dat wij de eersten zijn die van de oogst van dit jaar proeven, gaat er een luid gejuich op aan onze tafel.

Fred Katz

Tijdens de ‘van boer tot bord’-diners aan één lange tafel op Prairie Gardens mogen gasten als eersten van de nieuwe oogst proeven, zoals van deze pas geplukte babymaïs.

“Ik beschouw het als mijn taak om een gevoel van samenhorigheid en kameraadschap te scheppen”, zegt Tam. “Vreemden komen bij elkaar, eten samen en vertrekken als vrienden. Dat gebeurt elke maaltijd.”

Tegen de tijd dat we de laatste restjes honingpudding met bessen van onze bordjes hebben geschraapt, is de zon bijna verdwenen achter de maïsstengels. Met tegenzin leggen we ons bestek neer en sluiten de avond af met een luid applaus voor Lebsack, Tam, het keukenpersoneel, maar ook voor deze boerderij, waarvan we de bijdragen aan deze avond niet snel zullen vergeten.